#FIC taokacha ; [SF] สายตายาว
posted on 02 Feb 2012 19:33 by taokacha-lover in FIC directory Fiction[SF] TaoKacha – สายตายาว
----- Presbyopia ----- Presbyopia ----- Presbyopia ----- Presbyopia ----- Presbyopia -----
เหมือนสายตาไม่ค่อยดี
เหมือนเห็นไม่ชัดเมื่ออยู่ตรงนี้
ได้อยู่ข้างกาย แค่เพียงเหลียวมอง
ฉันเลยมองไม่เห็นสักที
คุณค่าของเธอคนนี้ ไม่เห็นเลย
“พี่เต๋ากินข้าวก่อนดิ่”
“...”
“ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน จะไม่กินข้าวเที่ยงอีกไม่ได้นะ”
“อีกเดี๋ยวนะ..”
“…”
“กินด้วยนะ เดี๋ยวปวดท้อง”
ร่างเล็กเดินออกจากห้องกลับไปนั่งดูการ์ตูนเหมือนเดิม ดูเรื่องเดิมตอนเดิมตั้งแต่เช้า ดูจนจำได้หมดแล้วว่าเด็กผู้ชายที่ชื่อเบน แปลงร่างเป็นอะไรได้บ้าง ไปปราบตัวอะไรที่มันประหลาดๆมาบ้าง ที่ต้องนั่งดูแต่การ์ตูนยังงี้ เพราะไม่รู้ตัวเองจะทำอะไรดี ก็เต๋าไม่ว่างนี่ จะให้ทำยังไงได้ล่ะ..
คชาทำให้ทุกอย่าง
เป็นห่วงแทบตาย
แล้วดูสิ่งที่ได้กลับมา?
รู้นะว่าเขาก็ยังรักเรา แต่ทำแบบนี้
มันอดน้อยใจไม่ได้จริงๆ...
ฉันเพิ่งรู้ว่ามองพลาดไป
เมื่อได้เห็นเธอจากมุมนั้น
จากคนที่เคยยืนคอยที่เดิม
ค่อยๆ เดินก้าวไปจากฉัน
ภาพเธอที่เห็นเลืองลาง ก็เริ่มจะชัด
“พี่เต๋าคชาซักผ้าให้แล้วนะ”
“อื้อ แต้งกิ้ว”
“’งั้น ชาไปละนะ”
“ไปไหนอ่ะ??!!”
“ไปเตะบอล อยู่บ้านมัน..ไม่มีอะไรทำ”
“…”
“ชาไปแล้วนะ เดี๋ยวจะรีบกลับ”
“…”
ยังไม่อยากไปหรอก ไม่ได้อยากไปตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ แต่อยู่ในห้องกับเต๋าแล้วมันอึดอัด
อยากอยู่ด้วยจะตาย
แต่เป็นแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ
“ยังไม่ไปอีกอ่ะชา?”
ดูสิ่งที่พี่เต๋าทำ มันเกินที่จะรับไหวแล้วนะ
“.. เดี๋ยวก็ไปแล้วน่า”
“เดี๋ยวไปรับเอาป่าว?”
“…”
อยากจะตอบไปเลยว่า ‘ไม่ต้อง’ แต่ใครมันจะไปพูดได้
“อือ เดี๋ยวพอจะกลับแล้วชาจะโทร.มาบอกนะ”
“…”
ไม่มีแม้แต่คำบอกลา
ไม่มีคำว่าเป็นห่วง
ไม่มีอะไรทั้งนั้น
เพิ่งรู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการคนที่ดีพอ
เพื่อมารักกัน (เพื่อที่มารักกัน)
เพิ่งรู้ว่าฉันต้องการแค่คนที่พอดีกับฉัน
และคนนั้นคือเธอ
“ทำไมคชายังไม่โทร.มาอีก”
ร่างสูงขาวมองนาฬิกาเป็นรอบที่สาม คชาออกไปตั้งแต่บ่ายๆ จนตอนนี้ห้าทุ่มกว่าแล้ว คชายังไม่กลับมา โทร.ไปก็ปิดเครื่อง
ไปไหนของเขานะ?
ช่วงนี้คชาดูแปลกๆไป พูดน้อยลงยิ้มน้อยลง เหมือนอยู่กับเต๋าแล้วไม่มีความสุขยังงั้นแหละ
เขาทำอะไรผิดไป?
เพราะสายตามันหลอกฉัน
หรือมือใครมาปิดไว้
ก็สายตาฉันยาวจนเกินไป
มองเลยหัวใจที่ใกล้แค่เพียงเอื้อมคว้า
คชาไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว
ไม่สิ เป็นเดือนแล้วมากกว่า
ถามว่าเต๋ายังอยู่ได้มั้ย
เต๋าอยู่ได้
แต่รู้สึกแย่
เสียงหวานๆ น่ากลมๆกับหัวเห็ดๆ นั่นทำเขาคิดถึง
พอเขาอยู่ก็ไม่สนใจไม่รู้สึกอะไร ไม่ได้แคร์เลยว่าคชาจะน้อยใจหรือเปล่า
จนเขาไปก็พึ่งจะมารู้สึก
ไม่มีใครมาทำกับข้าวให้กิน ก็ต้องทนกินข้าวฝีมือห่วยๆของตัวเองทุกวัน
ไม่มีใครมาปลุก
ไม่มีใครมาให้นอนกอด
เต๋าก็พึ่งจะมาสำนึกเอาตอนนี้แหละ ว่าเขาเสียคชาไปไม่ได้..
ต้องการเธอได้ยินไหม
ตะโกนให้ฟังดังๆ ว่ารัก
ขอเธออย่าเดินไปจากฉัน
ช่วยหันมองกันอีกที
“พี่เต๋าจะเป็นยังไงมั่งนะเฟรม”
“มึงยังจะสนเขาอีกหรอ ทั้งๆที่เขาไม่สนมึงแล้วเนี่ยนะ”
“มันอดห่วงไม่ได้หรอก..”
“มึงเลือกที่จะหนีมาแล้วนะเว่ย”
“กูคิดถูกป่าววะ”
ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนก่อนจะหลับตาลงช้าๆ คิดทบทวนอีกครั้งว่าสิ่งที่เขาทำลงไป ..มันถูกแล้วจริงๆ
พี่เต๋าจะดีใจ หรือ เสียใจ
ที่คชาหนีออกมา?
...
คนอย่างพี่เต๋าคงไม่สนหรอก เรื่องแค่นี้
พอนึกได้อย่างงั้น คนตัวเล็กก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง
“มึงเลิกร้องได้ยังวะ”
“กูทำไม่ได้หว่ะเฟรม กูไม่ไหวแล้วจริงๆนะ..”
ถึงโลกหมุนไปทางทิศใด
(ถึงโลกจะหมุนจะเปลี่ยนไปแค่ไหน)
ถึงต้องพบใครใหม่เสมอ จากวันนี้จะมองเห็นใคร
ใกล้หรือไกลจะเห็นแต่เธอ
ภาพเธอเท่านั้น จะคงอยู่ในตาของฉัน
“คชาอยู่ที่นี่เปล่าเฟรม?!!!!”
ร่างสูงตะโกนถามเฟรมทันทีที่เฟรมเดินออกมาจากในบ้าน ตอนแรกเฟรมไม่ได้อยากจะออกมาหรอกนะ แต่ไอ้คุณสว่างนี่เล่นรัวกริ่งซะจนทนไม่ไหว
“ถ้าพี่ไม่คิดจะจริงจังกับเพื่อนผม! ไม่คิดจะสนใจมัน พี่ไม่ต้องมาที่นี่!”
“ถามว่าคชาอยู่ที่นี่หรือเปล่า!!!!!!!!”
“ผมบอกแล้วว่าถ้าพี่ไม่รักมันพี่ไม่ต้องเสนอหน้ามา!!!!!!!!!”
“…”
“พี่เคยแคร์มันมั้ย ปล่อยมันให้นั่งเหงาอยู่คนเดียว เวลามันร้องไห้พี่เคยรู้มั้ย!”
“…”
“มันต้องการพี่! แต่พี่ไม่สนใจมัน!! พี่ลืมหน้าที่ที่ควรจำทำไปแล้วใช่มั้ย! หน้าที่ของคนรักที่ดีน่ะ!”
“…”
“...”
“คชาอยู่ไหน”
“…”
“ให้พี่ไปหาคชาเถอะเฟรม”
“ผมให้โอกาสพี่แค่ครั้งเดียวนะ ถ้าพี่ทำมันร้องไห้ อย่าหวังว่าจะได้เจอมันอีก”
เพิ่งรู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการคนที่ดีพอ
เพื่อมารักกัน (เพื่อที่มารักกัน)
เพิ่งรู้ว่าฉันต้องการแค่คนที่พอดีกับฉัน
และคนนั้นคือเธอ
ร่างสูงเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะตรงไปที่ห้องที่เคยเป็นห้องนอนเก่าของคชาเมื่อตอนที่คชายังอยู่บ้านนี้กับเฟรม ก่อนจะเจอร่างเล็กนอนหลับอยู่ บนใบหน้าก็ยังคงมีคราบน้ำ...
“คชา..”
“…”
“เห้ ตื่นได้แล้ว”
มือหนาเอื้อมไปขยี้หัวทุยๆนั่นเบาเบา จนคนตัวเล็กเริ่มขยับตัว ไม่ได้มาปลุกคชานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ปกติคชาจะเป็นฝ่ายปลุกเขาตลอด
“กลับบ้านกันตัวเล็ก”
“…”
“รู้นะว่าตื่นแล้วน่ะ อย่างอแงสิ”
“… อยากให้คชากลับไปจริงๆเหรอ”
“อยากสิ ไม่งั้นพี่จะมาถึงนี่ทำไมล่ะ หือ?”
เพราะสายตามันหลอกฉัน
หรือมือใครมาปิดไว้
ก็สายตาฉันยาวจนเกินไป
มองเลยหัวใจที่ใกล้แค่เพียงเอื้อมคว้า
“ไม่มีคชาพี่ก็อยู่ไม่ได้หรอกนะ”
“…”
“ทิ้งพี่ไปตั้งเดือนนึง คชาใจร้ายมากรู้เปล่า พี่อ่ะโคตรเหงาเลย”
“..คชาก็เหงานะ”
“พี่รู้ อย่าร้องไห้ดิตัวเล็ก”
“…”
“งอแงจนได้นะเราอ้ะ”
“ก็..ก็..มันดีใจนี่”
“หืออออ ดีใจจริงหรอเนี่ย”
“ก็นึกว่า..พี่เต๋าจะไม่มารับคชาแล้วนี่ ;(”
“ใครจะทิ้งลงหล่ะ ^^”
“พากลับไปบ้านรอบนี้ห้ามทิ้งอีกนะ ถ้าทิ้งจะไม่กลับไปอีกแล้วจริงๆด้วย!”
“คร้าบๆ เลิกร้องไห้ได้แล้วน่า”
“ทำไมเล่า อยากร้องก็จะร้องอ้ะ!”
“งอแงอีกแล้วนะเรา”
“ป่าวซะหน่อยเหอะ L”
“กลับบ้านดีกว่า ป้ะ!”
“อือ กลับก็...”
“รักตัวเล็กน้ะ!”
“มาพูดอะไรตอนนี้เล่า -/////////-”
ต้องการเธอได้ยินไหม
ตะโกนให้ฟังดังๆ ว่ารัก
ขอเธออย่าเดินไปจากฉัน
ช่วยหันมองกันอีกที
ใจที่มีแต่เธอ มันเพียงต้องการจะหยุด
หยุดตรงที่นี้ที่เธอคนนี้
อย่าจากไปได้ไหม
เพราะสายตามันหลอกฉัน
หรือมือใครมาปิดไว้
ก็สายตาฉันยาวจนเกินไป (ก็สายตา สายตาฉันยาวเกินไป)
มองเลยหัวใจที่ใกล้แค่เพียงเอื้อมคว้า
ต้องการเธอได้ยินไหม
ตะโกนให้ฟังดังๆ ว่ารัก
(จะมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น) ว่ารักเธอ
(ก็มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น ก็มีแต่เท่านั้น)
ฉันรักเธอ (ฉันรักเธอ)
----- Presbyopia ----- Presbyopia ----- Presbyopia ----- Presbyopia ----- Presbyopia -----
จบ!!!!
เป็นช็อตฟิคที่ป่วงได้โล่จ้า 555555
ไม่รู้จะแต่งต่อยังไงเราก็จบซ้า เยี่ยม!
เสื่อมวันละนิดจิตแจ่มใส J
สั้นโคตร คำบรรยายน้อยโคตร
ฟิคตามอารมณ์ โอเย่!